U bent kostbaar, ook als u sterven gaat!

In de kabinetsformatie is ‘voltooid leven’ een breekpunt. Hoe zien de vrijwilligers van Diákonos, organisatie voor vrijwillige palliatieve- en terminale zorg dit? Onlangs heeft de NPV een thema-avond over voltooid leven georganiseerd. De heer C.G. van der Staaij, fractieleider van de SGP, gaf een lezing over Voltooid Leven en Anne Mary Willemsen, vrijwilliger bij Diákonos werd geïnterviewd over dit onderwerp.

Anne Marry is vier jaar vrijwilliger bij Diákonos. Ze is vrijwilliger geworden, nadat ze zelf had ervaren hoe waardevol het is als iemand thuis kan sterven, met liefdevolle zorg van de vrijwilligers van Diákonos.  Als vrijwilliger van Diákonos moet je een gezond stuk nieuwsgierigheid hebben naar de mens waar je bij bent, zegt Anne Marry. Je zit niet bij iemand die gaat sterven, maar bij iemand die een leven achter zich heeft, iemand met levenservaring. En dat leven moet die persoon los gaan laten en dat is niet makkelijk! Diákonos wil haar cliënten laten voelen: U bent kostbaar. U bent kwetsbaar en ziek, maar we willen naar u luisteren en u mag er zijn. Het moeilijkste aan dit vrijwilligerswerk is de eerste keer dat je ergens naartoe gaat. Je weet niet hoe de situatie is, of je een klik hebt met de persoon waar je naartoe gaat en met de familie. Hele menselijke dingen eigenlijk, die ook dan erg belangrijk zijn. Als Anne Marry ergens voor het eerst komt, maakt ze altijd handcontact. Ze vindt dit belangrijk voor de persoon, maar ook voor zichzelf.
Je komt in allerlei situaties terecht, vertelt ze. Ook bij mensen die andere keuzes maken rondom het levenseinde. Ik geloof dat onze tijden in Gods hand zijn. Oók het moment van sterven. Maar soms begrijp ik die andere keus wel, al zal ik er nóóit aan meewerken. Bijvoorbeeld iemand die altijd heel levenslustig was, veel heeft gereisd, alles altijd zelf heeft geregeld en niet in God geloofd. Bij het begin van je leven, ben je verzekerd van zorg. Je ouders zijn erbij. Er is kraamzorg. Maar bij het levenseinde, als je gaat sterven, dan weet je niet of er voor je wordt gezorgd. Dat geeft angst en onzekerheid en door voor euthanasie te kiezen, verzeker je je ervan, dat je niet alleen bent op je sterfbed. Als Diákonos willen we juist bij je zijn, dat laatste stukje van je leven, als je bang bent en onzeker. We willen je laten voelen dat je ook dan kostbaar bent. Dat er ook, juist dan, zorg is. Mensen die bij je willen zijn, hoe het einde ook verloopt en hoe ziek je ook bent.

De vrijwilligers van Diákonos mogen niet zomaar aan de slag. Je moet eerst geschoold worden. Voor je naar je eerste hulpvraag gaat, volg je eerst twee trainingsdagen van de NPV. Dit zijn hele leerzame dagen, vertelt Anne Marry. Het is ook heel fijn om andere vrijwilligers uit het land te ontmoeten. Daarnaast organiseert Diákonos ook regelmatig trainingen met een thema waarin je dan weer toegerust wordt. Bijvoorbeeld de EVA-ochtenden. Dat zijn de ochtenden waarin je kennis over  praktische handelingen, zoals als uit bed halen of ondersteunen bij verplaatsen, weer wordt opgefrist en geoefend.

Anne Marry heeft een baan en een gezin. Toch lukt het haar om, als ze ’s ochtends wordt gebeld, ’s middags al naar een hulpvraag toe te gaan. Hoe doet ze dat? Anne Marry legt uit, dat als je wordt gebeld door een van de coördinatoren, er al een lijst is met meerdere momenten waarop er zorg verleend kan worden. En of het om nachtzorg gaat of een aantal uur overdag of ’s avonds. Je kunt dan inpassen in je eigen programma. En, benadrukt ze, dit is zulk dankbaar werk. Dat is voor mij met niets anders te vergelijken. Anne Mary ervaart het als haar roeping om zo nodig haar agenda vrij te roosteren voor een hulpvraag.

Voor meer informatie: http://www.vptzdiakonos.nl/

0 Comments